ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
επιλέξτε απο τις παρακάτω κατηγορίες

ΑΡΘΡΑ
ΟΜΙΛΙΕΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημερωτικά email για δραστηριότητες & εκδηλώσεις του Κέντρου Ψυχή τε και σώματι, εγγραφείτε στη λίστα μας μέσω της φόρμας εδώ. 

  

Η σοφία της υπομονής

Η βιασύνη είναι ο δυνάστης της σύγχρονης ζωής. Περπατάμε, δουλεύουμε, τρώμε με γρήγορους ρυθμούς, στριμώχνοντας όσο περισσότερα προλαβαίνουμε στην κάθε μας στιγμή. Η ικανότητα να διεκπεραιώνουμε πολλαπλές υποχρεώσεις παράλληλα, να αποφασίζουμε και να δρούμε γρήγορα θεωρείται αρετή στην σύγχρονη κοινωνία και ενθαρρύνεται στο σπίτι, στο σχολείο, στο δρόμο, στο χώρο εργασίας. Είμαστε σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου με τον χρόνο, να τον νικήσουμε, να προλάβουμε να παράγουμε, να απολαύσουμε, να, να… Όμως «όποιος παλεύει με τον χρόνο, πάντα χάνει», άκουσα να λέει μια παρουσιάστρια στο ραδιόφωνο σήμερα. Έτσι κι εμείς, βιαζόμαστε να προλάβουμε το μέλλον και χάνουμε το παρόν. 

Ένας γνωστός τρόπος ‘απώλειας’ της παρούσας στιγμής είναι ο αυτόματος πιλότος. Οδηγούμε χαμένοι στις σκέψεις μας και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι φθάσαμε στον προορισμό μας χωρίς να έχουμε καν καταλάβει τη διαδρομή. Η λειτουργία του αυτόματου πιλότου στο συγκεκριμένο παράδειγμα μπορεί να είναι χρήσιμη εξοικονόμηση ενέργειας: Δεν ασχολούμαστε με τις επαναλαμβανόμενες, ανούσιες κινήσεις (γκάζι, συμπλέκτη, φρένο) αλλά με κάτι πιο σημαντικό. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν ‘χάνουμε’ μεγάλα κομμάτια της καθημερινότητάς μας στον αυτόματο πιλότο. Τρώμε προγραμματίζοντας την συνάντηση που θα ακολουθήσει, περπατάμε χαμένοι κυριολεκτικά στις σκέψεις μας, φροντίζουμε το παιδί μας αναλογιζόμενοι τη λίστα δουλειών που θα πρέπει να ολοκληρώσουμε. Δεν απολαμβάνουμε τις ποικίλες γεύσεις του φαγητού που τρώμε, δεν κοιτάμε γύρω μας καθώς περπατάμε κι έτσι χάνουμε μικρές μαγικές στιγμές, δεν αφηνόμαστε να χαρούμε την αλληλεπίδραση με το παιδί μας. 

Αδελφή της βιασύνης είναι η ανυπομονησία. Δεν περιμένουμε να δούμε πώς θα εξελιχθεί μια συζήτηση ή μια κατάσταση αλλά διακόπτουμε ανυπόμονα. Επεμβαίνουμε πρόωρα, μιλάμε, δρούμε παρορμητικά. Πίσω από την ανυπομονησία κρύβεται το άγχος και ο θυμός. Αγωνιούμε για την έκβαση μιας κατάστασης και την ικανότητά μας να την διαχειριστούμε. Θυμώνουμε, γιατί δεν αποδεχόμαστε την κατάσταση όπως είναι, με την ισχυρή πεποίθηση ότι « ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να είναι έτσι!» και κατηγορούμε κάποιον ή κάτι γι’ αυτό. 

Όμως οι καταστάσεις, η ζωή η ίδια χρειάζεται χρόνο για να ξεδιπλωθεί. Το βλέπουμε στη φύση: Η χρυσαλλίδα υπομονετικά περιμένει στο κουκούλι μέχρι να είναι έτοιμη να το σπάσει και να γίνει πεταλούδα. Οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη στο χρόνο τους. Όπως δεν μπορούμε να βιάσουμε τις εποχές – αν και κάποιες φορές θα το θέλαμε! – έτσι δεν είναι σοφό να βιάζουμε τις μέρες μας, τις στιγμές μας. Όταν χρειάζεται να επέμβουμε και να δράσουμε γρήγορα, το κάνουμε με πλήρη συνείδηση της επιλογής μας να βιαστούμε εκείνη τη στιγμή, όχι αυτόματα, σαν αντίδραση σε δυνατά συναισθήματα που μας ωθούν. Αυτή τη σοφία εκφράζει το κλασσικό κινέζικο βιβλίο Τάο Τε Κινγκ: «Έχεις την υπομονή να περιμένεις, μέχρις ότου η λάσπη σου κατακαθίσει και το νερό είναι καθαρό; Μπορείς να παραμείνεις ακίνητος, μέχρις ότου η σωστή ενέργεια εμφανιστεί μόνη της;».

Σοφία Μεσσάρη
Κλινική Ψυχολόγος & Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Κέντρο Ψυχολογικών Θεραπειών «Ψυχή τε και σώματι»
Πινδάρου 11Β, Ξάνθη. Τηλ.: 25411 00434.
www.ptks.gr