ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
επιλέξτε απο τις παρακάτω κατηγορίες

ΑΡΘΡΑ
ΟΜΙΛΙΕΣ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αν θέλετε να λαμβάνετε ενημερωτικά email για δραστηριότητες & εκδηλώσεις του Κέντρου Ψυχή τε και σώματι, εγγραφείτε στη λίστα μας μέσω της φόρμας εδώ. 

  

Δέντρο που λυγάει δεν σπάει..

Στη δουλειά μου σαν ψυχοθεραπεύτρια έρχομαι συχνά σε επαφή με ανθρώπους που παλεύουν να βρουν νόημα και μια νέα ισορροπία στη ζωή τους. Μπορεί να έχουν ζήσει για χρόνια μέσα σε ψυχοπιεστικές καταστάσεις όπως ένας δύσκολος γάμος, να αντιμετώπισαν τραυματικές εμπειρίες όπως την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή απλά να δυσκολεύονται να προσαρμοστούν σε μια αλλαγή της ζωής όπως η μετάβαση στην σύνταξη. Ο πόνος της απώλειας, οι απογοητεύσεις και ματαιώσεις ονείρων αλλά και η αναστάτωση που προκαλεί η μετάβαση σε ένα καινούριο στάδιο ζωής, όλα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η ικανότητα του ανθρώπουνα ελίσσεται όταν έρθει αντιμέτωπος με καινούριες ή δύσκολες καταστάσεις είναι ανεκτίμητο εφόδιο ζωής. Αυτή η ικανότητα μπορεί να εκφράζεται με την ευελιξία και προσαρμοστικότητα όταν οι συνθήκες αλλάζουν. Η διάγνωση μιας χρόνιας ασθένειας για παράδειγμα πέρα από τον πόνο και αγωνία που προκαλεί απαιτεί επιπλέον και μια αναδιοργάνωση των σχέσεων και ρόλων μέσα στην οικογένεια. Ο ασθενής συνήθως πρέπει να μειώσει τις δραστηριότητες του και οι ευθύνες που παλιά είχε αναλάβει πρέπει να μοιραστούν εκ νέου μέσα στην οικογένεια. Αν όμως η αξία του ατόμου είναι στενά δεμένη με τις ευθύνες που κουβαλάει, με τον ρόλο του σαν προστάτη ή φροντιστή των άλλων, τότε αυτή η μείωση των δραστηριοτήτων οδηγεί σε αμφισβήτηση της προσωπικής του αξίας. Η ικανότητα του να δεχτεί την καινούρια κατάσταση και να αλλάξει συμπεριφορά, να μειώσει τις υψηλές προσδοκίες για τον εαυτό του χωρίς να χάσει την αίσθηση αυτοεκτίμησης θα παίξει αποφασιστικό ρόλο για την μετέπειτα συναισθηματική του ηρεμία και ψυχική υγεία.

Η ικανότητα να “λυγίζουμε” και να εκφράζουμε ανοιχτά αισθήματα πόνου και αγωνίας είναι μια άλλη όψη της ευελιξίας, που συχνά δεν αναγνωρίζεται ως σημαντική ή στην χειρότερη περίπτωση υποτιμάται σαν έκφραση αδυναμίας. Η εικόνα του ακλόνητου «βράχου» που τον χτυπάνε τα κύματα της ζωής, όμως εκείνος παραμένει αμετακίνητος και άκαμπτος, που δεν «σπάει» όποιο κι αν είναι το βάρος που κουβαλά είναι συχνά πρότυπο δύναμης και αντικείμενο θαυμασμού στην σύγχρονη κοινωνία. Όσο δελεαστική κι αν είναι αυτή η εικόνα, δεν είναι πραγματική ούτε χρήσιμη.

Η ευαισθησία και η αδυναμία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ψυχής και ο πόνος και η αγωνία απόλυτα φυσιολογικές αντιδράσεις όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε κρίσιμες ή δύσκολες καταστάσεις ζωής. Σ’ αυτή τη φάση είναι εξαιρετικά σημαντική η προθυμία μας να κοιτάξουμε κατάματα τα συναισθήματά μας και να φροντίσουμε την ευαισθησία μας όπως θα φροντίζαμε ένα τραυματισμένο παιδί, μειώνοντας τις υψηλές μας απαιτήσεις, δίνοντας χρόνο στον εαυτό μας, ζητώντας βοήθεια.  Αυτή η ικανότητα να «λυγίζουμε» και να φροντίζουμε τον εαυτό μας όταν οι συνθήκες το απαιτούν είναι δικλείδα ασφαλείας που μπορεί να αποτρέψει το «σπάσιμο», μια πιο θεαματική και απροσδόκητη κατάρρευση της ψυχικής ισορροπίας στο μέλλον.   

Σοφία Μεσσάρη
Κλινική Ψυχολόγος & Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Κέντρο Ψυχολογικών Θεραπειών "Ψυχή τε και σώματι"